ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ

Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι. Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες.

Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός. Φοβάται το καινούριο γιατί δεν το καταλαβαίνει. Τρέμει την αλλαγή γιατί δεν προφταίνει να την παρακολουθήσει. Ταμπουρώνεται μέσα στο γνωστό, στο δεδομένο, στο οικείο – και δεν το κουνάει ρούπι.

Αντίθετα, ο ξύπνιος έχει ανοικτό μυαλό: δεν φοβάται τους αιφνιδιασμούς – τους χαίρεται. Η αλλαγή τον θρέφει. Του δίνει την δυνατότητα να κινηθεί γρήγορα και να ζήσει έντονα. Η συντήρηση, η στασιμότητα του είναι αφάνταστα βαρετή.

Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα.

Μπορείτε να την επιβεβαιώσετε και σεις κοιτώντας γύρω σας τους γνωστούς σας. Ή παρατηρώντας τους πολιτικούς μας.

Και μια και μιλάμε για πολιτικούς μην πέσετε στην κλασική παγίδα να θεωρήσετε όλη την αριστερά προοδευτική και όλη τη δεξιά συντηρητική. Φυσικά, κατά μέσο όρο, η αριστερά είναι συνήθως προοδευτικότερη — αλλά μέσα σε κάθε παράταξη υπάρχουν άνθρωποι συντηρητικοί και προοδευτικοί.

Και είναι περίεργο: ένας συντηρητικός της δεξιάς συγγενεύει περισσότερο με έναν συντηρητικό της αριστεράς — παρά με έναν προοδευτικό της δικής του παράταξης.

Όλα —γνώμη μου— θέμα νοημοσύνης. Οι συντηρητικοί κι από εδώ κι από εκεί είναι κάτι τούβλα — ο θεός να μας φυλάει! Στυλώνουν τα πόδια και κρατάνε κόντρα. Αυτό είναι το μόνο που ξέρουν. Να λένε: μη, όχι, ποτέ, έτσι τα βρήκαμε, προσοχή, κίνδυνος, όχι πειράματα, όχι ανοίγματα, φύλαγε τα ρούχα σου, κτλ. κτλ.

Κι έτσι μένουμε όλοι πίσω.

Ο συντηρητικός είναι καχύποπτος και φοβισμένος. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, δεν ανοίγεται, δεν τολμάει. Την εξυπνάδα που του λείπει, την αναπληρώνει με πονηριά (ο λαός μας έφτιαξε τη θαυμάσια λέξη “κουτοπόνηρος”). Συχνά είναι ψεύτης. Θεωρεί πως η ψευτιά είναι νόμιμο όπλο στον αγώνα (μέχρις εσχάτων) εναντίον του έξυπνου.

Συμπληρώνοντας το “χαρακτήρα” του συντηρητικού (που παρέλειψαν να ζωγραφίσουν ο Θεόφραστος, ο Λαμπρυγιέρ ή ο Λασκαράτος) πρέπει να σημειώσω ακόμη πως τις περισσότερες φορές είναι ζηλόφθονος, μικρόψυχος και εκδικητικός.

(Για να μην κατηγορηθώ ως εμπαθής, ψάχνω ώρα τώρα να του βρω και καμιά καλή ιδιότητα... Μάταια! Όλο αρνητικές βρίσκω). Είναι επίσης πουριτανός, σεμνότυφος, δουλικός, πειθήνιος...

Και το χειρότερο: είναι επιτυχημένος!

Μάλιστα. Το ποσοστό των συντηρητικών βλακών που πετυχαίνει είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των προοδευτικών έξυπνων. Διότι οι επικεφαλής τους κουτούς χρειάζονται — όχι τους έξυπνους. Δούλους και κόλακες θέλουν — όχι κριτικούς. Πειθήνια όργανα ζητάνε — όχι τζαναμπέτηδες.

Κι έτσι αναρριχώνται αργά αλλά σταθερά στην Ιεραρχία — ιδιαίτερα την κρατική. Υπάρχει πιο ταιριαστός γάμος από του συντηρητικού με τη γραφειοκρατία; Ιδανικός ο χώρος: παράγραφοι, σφραγίδες, πρωτόκολλα, μονιμότητα, ανευθυνότητα, σιγουριά. Ο έξυπνος παθαίνει ασφυξία μέσα στο χαρτοβασίλειο — ο κουτός θάλλει και ευημερεί.

Κι επειδή μας κυβερνάει το κράτος, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι μας κυβερνάει, η συντήρηση και η βλακεία — αφού αυτή επανδρώνει, το κράτος. Κι επειδή οι κρατικές υπηρεσίες είναι αυτές που δίνουν το πράσινο φως στους ιδιώτες (που δεν το δίνουν) οι ξύπνιοι βαδίζουν στο ρυθμό των κουτών.

Και το έθνος των πανέξυπνων Ελλήνων κυβερνάται από μία πανηλίθια συντηρητική μειοψηφία.

Αλλά είναι μειοψηφία; Η στατιστική λέει πως η κατανομή της νοημοσύνης συμπίπτει με την καμπύλη του Gauss. Το μεγάλο πλήθος είναι στη μέση ενώ οι εξαιρέσεις (προς τα πάνω και προς τα κάτω) είναι στα άκρα.

Αν θεωρήσουμε κουτούς αυτούς που έχουν δείκτη νοημοσύνης κάτω από 90 (μέσος όρος είναι 100) τότε είναι σαφώς μειοψηφία. Η πλειοψηφία (περίπου το 50%) είναι οι άνθρωποι μέσης νοημοσύνης, ενώ μειοψηφίες (από 25% περίπου) είναι οι υπερ-νοήμονες και οι βλάκες.

Όμως, αν οι βλάκες είναι μόνο το 25%, τότε πως κυβερνάνε;

Εδώ πρέπει να θυμηθούμε το παλιό ρητό: “η ισχύς εν τη ενώσει”. Ενώ οι έξυπνοι είναι ατομικιστές — οι βλάκες, που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, βρίσκουν και άλλους “συναδέλφους” και οργανώνονται. Αισθάνονται ασφαλείς μόνο σαν ομάδα. Δημιουργούν ένα συμπαγές τείχος πάνω στο οποίο προσκρούουν όλες οι προσπάθειες των έξυπνων. Οι κουτοί δικτυώνονται από γραφείο σε γραφείο, από υπηρεσία σε υπηρεσία, από υπουργείο σε υπουργείο. Γράφουν τους νόμους, τις διατάξεις και δεν αφήνουν τίποτα να περάσει που να μην είναι κατανοητό σ' αυτούς — δηλαδή βλακώδες. Διευθύνουν τους κομματικούς μηχανισμούς (κι αυτοί γραφειοκρατία είναι). Οι κουτοί οργανώνουν παντού τη λογοκρισία, την αστυνόμευση, την προπαγάνδα. Γιατί, όπως είπαμε, είναι (όλοι τους) συντηρητικοί, πουριτανοί, θεματοφύλακες των (κακώς) κειμένων. Φοβούνται την αλήθεια, τη γνώση, το διάλογο.

Και μας κρατάνε όλους πίσω.

Τι ελπίδες έχει ένας έξυπνος, ζωντανός, προοδευτικός άνθρωπος στο χώρο των κουτών; Ελάχιστες, Ή θα συμβιβαστεί, ή θα φύγει. Οι παντοδύναμοι ηλίθιοι θα τον ταλαιπωρήσουν, θα τον κυνηγήσουν, θα τον απελπίσουν. Και εννέα στις δέκα φορές θα τον οδηγήσουν σε παραίτηση.

Το κείμενο δημοσιεύθυκε στην ενότητα "Επίκαιρα" του Νίκου Δήμου (www.ndimou.gr)

Τόλμα να πάρεις τον χρόνο που γουστάρεις

«Οκτώ ώρες δουλειά, μιάμιση ώρα να πας και να 'ρθεις στη δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, δυο ώρες για φαγητό, μια ώρα για καθαριότητα και φροντίδα του σώματος, μια ώρα για περπάτημα ή γυμναστική, μιάμιση ώρα για να δεις τηλεόραση και μια ώρα για διάφορες άλλες υποχρεώσεις, μας κάνουν σύνολο 24 ώρες.

Δηλαδή, ένας υγιής εργαζόμενος, χωρίς παιδιά, χωρίς άλλες υποχρεώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μετά βίας θα βρει χρόνο για να διαβάσει ένα βιβλίο, ν' ακούσει προσεκτικά ένα δίσκο κλασικής μουσικής ή να ενημερωθεί απ' την εφημερίδα του.

Ολα αυτά συνήθως τα μεταθέτει στο Σαββατοκύριακο, μαζί με όποιας μορφής διασκέδαση, εκδρομή ή απόλαυση μιας συναυλίας ή ενός θεατρικού έργου (που κι αυτά δεν συνιστούν πάντα πνευματική απόλαυση).

Νάτη λοιπόν η ζωή ενός μικρομεσαίου αστού. Ενός θετικού, γενικά προσώπου, που δεν μπεκροπίνει, δεν χάνει τις ώρες του στα καφενεία και στις συζητήσεις, που δεν αναριωτιέται γιατί ο Μπέκετ, ο Σκαλκώτας, ο Σαίνμπεργκ και ο Ρίλκε έγραψαν αυτά που έγραψαν, που ποτέ του δεν θα διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή Σαρτρ!

Αυτός ο πληροφορημένος άνθρωπος θα σταθεί με απορία μπρος στις κατασκευές των σημερινών εικαστικών σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί, θα πάει πιθανώς σε μια παράσταση χοροθεάτρου, θα δει οπωσδήποτε μια ταινία το μήνα, αλλά δεν θα έχει ποτέ χρόνο και διάθεση να ζήσει ή να συζητήσει σε βάθος τις εντυπώσεις του.

Οταν με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτήσει παιδιά, άρρωστους γονείς, βαρετή σχέση, περιττά κιλά, εξοχικό και τα σχετικά γκάτζετ, τότε είναι σίγουρο πως κάθε σκέψη για το ποιος είναι και τι κάνει πάει περίπατο κι ο φιλαράκος μας μεταλλάσσεται στον αδιάφορο μέτριο ανθρωπάκο, τον συμπαθή εκείνον δημοκράτη που είναι συμβιβασμένος με τη μετριότητα και την ανημπόρια του.

Ετσι αναπαράγεται η μελαγχολία που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, ο προστατευτικός πέπλος του καρτεσιανικού καθωσπρεπισμού και η ηθική μέση άποψη. Οποιος έχει χρόνο για φλερτ, για έρωτα, για ποτό, για καφενεία, διάβασμα ή χάζεμα, για παρέα και κουβέντα, εκλαμβάνεται ως ιδιόρρυθμος ή ψώνιο. Η παραχώρηση χρόνου σε μη παραγωγικές (οικονομικά επωφελείς) δραστηριότητες ή προσπάθεια να ξεφύγει από την ιδιώτευση (από την ηλιθιότητα, όπως πιστεύει ο Θουκυδίδης, στην οποία ξεπέφτει ο άνθρωπος που αρνείται να είναι πολίτης και που οι Γάλλοι ονομάζουν idiot), θεωρείται ύποπτη. (...) Το σύνθημα σε πολυκατοικία του Παγκρατίου έλεγε: του οκταώρου οι πεσόντες ηδονίζονται με τσόντες. Το "πεσόντες" μας το δείχνει καλά. Δεν είναι οι άνθρωποι κατ' ανάγκην κακοί. Πεσόντες είναι οι περισσότεροι. Θύματα της αδυναμίας τους. Ισως και να μην άξιζαν καλύτερης ζωής. Τι να το κάνει ολόκληρο ελεύθερο οκτάωρο ο άδειος;

Εγώ κλαίω αυτόν που το θέλει και δεν το έχει. (...) Κάποιοι είναι ασυμβίβαστοι, τρελοί και ονειροπόλοι. Κάποιοι θέλουν και ζουν την κάθε μέρα ως θάμβος!

Οι πεσόντες μπορεί και να θέλουν να είναι πεσόντες. Γι' αυτό κι εγώ θα έγραφα στον τοίχο: "Τόλμα να πάρεις το χρόνο που γουστάρεις"!».

ΧΑΡΗΣ ΒΡΟΝΤΟΣ - «ΑΥΓΗ»

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Ο Μουσικός και τα Φαντάσματα - Τζόσουα Μπελ

Του Γιώργου Αγγελόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ 13 Απριλίου 2007.

Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;

Το πείραμα έκανε η «Ουάσιγκτον Ποστ». Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους. Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ΄ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζμπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής- ξεκίνησε με το «Chaconne» από την παρτίτα Αρ. 2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για «μαγιά».

Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες. Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αυτί, σ΄ έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει- ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί- τα φαντάσματα είναι οι άλλοι. Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, σχολιάζει η «Ποστ», αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μάς κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;

Το άρθρο στον ιστοχώρο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ. 

Skhizein (2008) - Μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους

Το Skhizein (2008) είναι μια πολυβραβευμένη, μικρού μήκους ταινία (animation) με θέμα τη σχιζοφρένεια. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Jérémy Clapin, καταφέρνει μέσα σε ελάχιστο πραγματικά χρόνο, να "γκρεμίσει" την εικόνα που πολλοί από εμάς έχουμε διαμορφώσει για τα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία μπορεί κάποιος να βρει στην επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας, στο IMDb, αλλά ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και η δημοσίευση στο ιστολόγιο "Το συρτάρι", από το οποίο βρήκα διαθέσιμη και την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους και η οποία βρίσκεται παρακάτω (σημ.: η μετάφραση έγινε μέσω των αγγλικών υπότιτλων).

Μέρος 1ο:

Μέρος 2ο:

Ο Δ. Νανόπουλος και ο Γ. Μπαμπινιώτης συνομιλούν στο Ηράκλειο

Δύο κορυφαίοι επιστήμονες, οι κ.κ. Δημήτρης Νανόπουλος και Γεώργιος Μπαμπινιώτης, συνομιλούν για την κοσμογονία και τη γλωσσολογία.

Η εκδήλωση θα γίνει τη Δευτέρα 14 Μαρτίου στις 6 το απόγευμα στη δημοτική αίθουσα Ανδρόγεω.

Θα συντονίσει ο νεοελληνιστής φιλόλογος (DEA), Ζαχαρίας Κατσακός.

Η εκδήλωση γίνεται με αφορμή την έκδοση του βιβλίου των δύο επιστημόνων «Από την κοσμογονία στη γλωσσολογία».

Τη διοργανώνουν η βικελαία δημοτική βιβλιοθήκη, η ένωση φιλολόγων ν. Ηρακλείου, το παράρτημα ανατολικής Κρήτης της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών και οι εκδόσεις «Δοκιμάκης».

Ο Δημήτρης Νανόπουλος, Ακαδημαϊκός, Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Texas A&M, College Station (Έδρα Mitchell-Heep της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών), Διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών του Ηouston (HARC) στις ΗΠΑ, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) και ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, Ομότιμος και Επίτιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας, τ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (Αρσάκεια - Τοσίτσεια Σχολεία), συνομιλούν στις σελίδες του βιβλίου.

“Το προϊόν της συζήτησης ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και μια επιστημονική απόλαυση και για τους δύο. Και το κυριότερο: ήταν μια αποκάλυψη, που επιβεβαίωσε την αρχική μας διαίσθηση για ένα “συνεχές” (continuum) της γνώσης που δικαιώνει μια κοινή επιστημονική στάση και των δύο μας ενάντια στον κατακερματισμό της γνώσης. Η συζήτηση, όπως καταγράφεται πλέον εδώ, μας έπεισε αμετάκλητα για την ανάγκη μιας ολιστικής θεώρησης της γνώσης στη συμπληρωματική σχέση που διέπει τους ποικίλους χώρους διερεύνησης “του σύμπαντος του κόσμου” με επίκεντρο τον άνθρωπο. Διαπιστώνουμε ουσιαστικές σχέσεις και θαυμαστές παραλληλίες, που αναδεικνύονται μέσα από τη συζήτηση και που εξικνούνται από τη σκέψη και τη γλώσσα του ανθρώπου μέχρι τον φυσικό κόσμο ο οποίος μας περιβάλλει, από τον εγκέφαλο, τα γονίδια, τον κόσμο των εννοιών και των συναισθημάτων μέχρι τους φυσικούς νόμους, τα ελάχιστα συστατικά (κβάντα φωτός, quark, ηλεκτρόνια, ποζιτρόνια, φωνήματα, μορφήματα, φθόγγους) και βασικές ακόμη αρχές που διέπουν την εξέλιξη του σύμπαντος.

Ετσι αβίαστα μέσα από τη συν-ζήτηση της αλήθειας σε ορισμένους καίριους χώρους αναπτύχθηκε ένας προβληματισμός για αισθητές παραλληλίες ανάμεσα στη γένεση του κόσμου και τη δημιουργία της γλώσσας, ανάμεσα στην κοσμογονία και τη γλωσσογονία, που κρίναμε ότι μπορεί να είναι και ο τίτλος της συζήτησής μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το θέμα αυτό μονοπωλεί το πριερχόμενο του διαλόγου, ο οποίος απλώνεται πολύ πιο πέρα, σ’ένα μεγάλο πλήθος θεμάτων.

Πηγή: Πατρίς

Γυάλινος Κόσμος!!

Εκπληκτικό αυτοκίνητο (πρωτότυπο), Ελληνικής επινόησης!!